Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014

The apartment





Ήμουν λέει φιλοξενούμενος σε ένα άγνωστο σπίτι και έμενα
σε ένα κακόγουστο δωμάτιο στο ισόγειο.
 Θυμάμαι τα μεγάλα ξύλινα παραθυρόφυλλα περασμένα με παχιά στρώση μπογιάς και
εκείνα τα ορθογώνια τζάμια τους σαν αυτά που βλέπαμε στις
παλιές μονοκατοικίες στα Αναφιώτικα.
Εσωτερικά θυμάμαι ένα απαίσιο φυστικί χρώμα στους τοίχους
και ένα κολάζ παλαιών επίπλων.
 Μόνη διέξοδος τα μεγάλα παράθυρα για να χαζεύω το δρόμο.
Το δρόμο που δεν ήταν ήσυχος, κάτι είχε γίνει νωρίτερα.
Ακουμπισμένος στο περβάζι έβλεπα ανήσυχα πρόσωπα να
βαδίζουν γρήγορα. Κάποια στιγμή δύο νεαροί στάθηκαν κάτω
από το παράθυρο, λες και ήθελαν να κρυφτούν από κάποιον.
Στάθηκαν που λες, έβγαλαν ένα τσιγαριλίκι και το έσκασαν
χωρίς να δίνουν σημασία στην παρουσία μου ακριβώς από πάνω τους.
Πίνουν το τσιγαριλίκι τους και στα τελειώματα ακούγονται
ποδοβολητά και σκάνε από τη γωνία 3-4 μπάτσοι, χωρίς να
ασχολούνται με το τσιγαριλίκι τους πλησιάζουν και το μόνο
που κάνουν είναι να τους κολλήσουν δύο ολοστρόγγυλα μπλε
αυτοκόλλητα με ένα άσπρο σχέδιο στο κέντρο και τους παίρνουν από κει.
Μέσα στις φωνές και τον πανικό έκλεισα το παράθυρο και
πήγα προς τα μέσα -το ίδιο έκανε από την άλλη πλευρά του
σπιτιού και το ζευγάρι που με φιλοξενούσε ακούγοντας την φασαρία-.
Συναντηθήκαμε σε ένα παλιό ξύλινο χωλ.
Νομίζω ξαφνιάστηκαν λίγο που με είδαν, λες και είχαν
ξεχάσει οτι με φιλοξενούσαν.
Ο άντρας, παρά την αρχική του έκπληξη, δεν μου έδωσε
ιδιαιτερη σημασία. Έκρυψε το βλέμμα του πισω από τα
κοκκάλινα γυαλιά του και κινήθηκε προς το δωμάτιο να δει τι είχε συμβεί.
Η γυναίκα όμως με αγκάλιασε ζεστά και ανάμεσα στα δάκρυα
της με ρώτησε πως ήμουν, λες και με ήξερε από μικρό παιδί
και είχε να με δει χρόνια..
Δεν με άφηνε στιγμή από την αγκαλιά της και όλο ρωτούσε
για μένα, ήθελε να μάθει  όσα περισσότερα μπορούσε μέσα σε
ελάχιστο χρόνο, σαν να ήξερε πως θα φύγω πάλι..
 όπως ήρθα.. 
ξαφνικά..

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

536



Το 536 είναι κάτι παραπάνω από ένας αριθμός.
Το 536 είναι μια παρέα, μια φιλία, μια οικογένεια.
Με τα γέλια της, τα αστεία, τα πειράγματα, τις ιστορίες,
τους τσακωμούς, τις σοβαρές συζητήσεις, τα σχέδια,
το μέλλον, όλα.

Κάπως έτσι το φαντάζομαι. Κάτι όμορφο.

Είναι κάτι που δεν έχεις εσύ, είναι κάτι που πέρασε και 
δεν ακούμπησε, για διάφορους λόγους.

Όπως λέει και ο Βροχοποιός σε ένα ποστάκι του

''Πρέπει να φοβάσαι τις μέρες χωρίς σκοπό, τις νύχτες

χωρίς δύναμη, τους ανθρώπους που δεν θα σε ένοιαζε αν

πέρναγαν μήνες χωρίς να τους ξαναδείς''


Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι
των ανθρώπων που παγώνουνε
πάνω απ’ τις σκεπές,
Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές
αυτούς τους δρόμους
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές,
που γεμίζουνε τη θάλασσα της φρίκης,
που βουτάει αυτός ο δύτης μοναχός
Πριν τελειώσει η ανάσα του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται..


Τώρα πια, δεν υπάρχει κανένας.

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Δεκατριο






Λουξέλ-Χαλκίδα-Πόμολο-Χάρι Πότερ-Οάκα-Υπερχρεωμένα-Αττικό Πάρκο-Lake-Λάρισα-Painter-Ντέξιον-Theremin-Γάμος(1)-Χόξτον-Κάπαρη-Ναύπλιο-Πουταναριό-Dude-Μπαλάφας-Ικέα second hand-Παυλίδης-Κλουβί-Κηπουρός-Φυσητήρας-Gagarin-Ανάβυσσος-Κλεψύδρα-Σοφερίνος-Φοινικούντα-Yes i do-Γάμος(2)-Βέροια-Γάμος(3)-Στραβοντεκολτέ-Νονά-Φωτιά-Σχοινιάς-Save the date-Θερινό-Αλμυρίχι-Λεωνίδιο-Αισχύλεια-Μιχάλης-Μπάρμπερ σοπ-Μανταλάκια-Στέος-Σέλα-Στρατσιατέλα-Σφραγίδα-ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ-(Ο)Γάμος(4)-Γαμπρός-Dixit-Mondeo-Next day-Στραγάλι-Ράμματα-Ζουκουνάκι-Χειροτέχνικα-Τρίκαλα Κορινθίας-Τραχανάς-Εφορία-Μάζωξη-Wine for wasted youth-Χάρτες-Χολμς-Ευγενίτσας-Alto-Βρουμ Βρουμ-Psycho-Roadtrip-Fog-3 Countries-3.636km-Κασκαβάλ πανέ.

Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2013

Mια στιγμή







'' Tο ένα λεπτό ήμουν ένα αγόρι που έκανε κοπάνα από το σχολείο και το επόμενο ένας γέρος που περιμένει να πεθάνει μέσα σε μία τσίγκινη παράγκα. Το νου σου. Μπα, χαραμίζω τα λόγια μου. Μην έχεις το νου σου, Κι εμένα με είχαν προειδοποιήσει αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Νομίζω άλλωστε πως δεν είναι δυνατόν να ζήσει ένας απλός άνθρωπος απολαμβάνοντας ως το μεδούλι το κάθε λεπτό της ζωής του. Δεν είναι στη φύση μας. Η ίδια η ζωή μας φέρνει διαρκώς στο δρόμο μας όσα μπορούμε να αντέξουμε. Πού να βρούμε χώρο για να τα αποθηκεύσουμε κιόλας όλα στην πορεία; Κανείς δεν έχει τόσο μεγάλο κεφάλι που να χωράει όλες αυτές τις βλακείες. Είναι σαν να περνάμε τη ζωή μας ολόκληρη μέσα στην αίθουσα αναμονής ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Πίνοντας άπειρα φλιτζάνια καφέ, παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, περιφέροντας αναμεταξύ μας την ίδια εφημερίδα, κάνοντας οτιδήποτε για να περάσει η ώρα, ενώ απέξω τα πλήθη περνοδιαβαίνουν σε στίφη, όμορφες κοπέλες και έξυπνοι άντρες, ήρωες και επιστήμονες και ιδιοφυΐες  και απλοί, καθημερινοί, καλόκαρδοι άνθρωποι κατά χιλιάδες. Δεν τους γνωρίζουμε ποτέ, δεν τους μιλάμε ποτέ, δεν ακούμε ποτέ τις ιστορίες τους. Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής, με τους ίδιους ανθρώπους και την ίδια εφημερίδα, περιμένοντας να χτυπήσει το καμπανάκι, έτσι ώστε, ίσως καμιά δεκαριά φορές στη ζωή μας, να τρέξουμε τουλάχιστον στην αποβάθρα και να δούμε το τρένο να έρχεται, να ζήσουμε επιτέλους κάτι που θα σημαδέψει τη μνήμη μας, προτού ξαναγυρίσουμε στην αίθουσα αναμονής.''

Andrew Nicoll
Ένας τσιρκολάνος, μία καμήλα και 4.000.000 ερωτήσεις.

Πέμπτη 8 Αυγούστου 2013

Νονά







''Τελευταία φορά που είδα τη νονά μου η Γιουβέντους έπαιζε μπροστά με Ραβανέλι-Βιάλι''

Νομίζω πως αυτό το tweet είναι ένας αστείος τρόπος για να περιγράψω το πόσο καιρό είχα
 να δω τη νονά μου. Την ξαναείδα προχτές, στο ίδιο σπίτι με τότε, πριν από 16 χρόνια.

Είχαμε και οι δύο αυτή την ηλίθια έκφραση στα πρόσωπα μας, μεταξύ σοβαρού και αστείου κατηγορούσαμε ο ένας τον άλλο γι' αυτά τα 16 ολόκληρα χρόνια χωρίς επικοινωνία. Και ναι ρε φίλε, αν εξαιρέσεις ένα δικό μου τηλεφώνημα το 2002 από την Καλαμάτα, δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ. Ούτε καν σε γιορτές και γενέθλια.

Δεν θέλω να μιλήσω άλλο για το τι έκανε ο καθένας αυτά τα 16 χρόνια, το μόνο που θέλω να πω είναι πως όταν σου δίνεται η ευκαιρία να βαφτίσεις ένα παιδί είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι κάτι σαν ευλογία, είσαι τυχερός ρε παιδί μου πως το λένε. Κι εσύ πρέπει να το θες πολύ, να μην το δεις σαν υποχρέωση, γιατί αν το δεις σαν υποχρέωση τότε γάμησε τα.