Κυριακή 26 Ιουνίου 2011
Σάββατο 4 Ιουνίου 2011
Louder than all bombs
Οργη
Στεναχωρια
Προβληματισμος
Νευρα
Ολα τα καλα μαζεμενα
Κι ολα αυτα επειδη δεν υπαρχει ιχνος σεβασμου
Οχι απο σενα
Αλλα απο μενα προς το προσωπο μου
Μα πως τα αφησα και ηρθαν ολα ετσι?
Οταν ολοι οι γαμημενοι εβαζαν προτεραιοτητες
Εγω που ειχα το μυαλο μου?
Μα γιατι τα αφησα?
Τρεχα τωρα μαλακα
Να μαζεψεις τα αμαζευτα..
Κυριακή 29 Μαΐου 2011
Remain
Ειναι το τραγουδι που εχω συνδεσει με εκεινη τη φωτογραφια..
τι κι αν τραβηχτηκε δεκαεξι χρονια πριν γραφτει,τι κι αν δεν θυμαμαι και πολλα απο τοτε - ουτε καν το σπιτι που ζουσα - γιατι ημουν πολυ μικρος..
Θυμαμαι μονο τα δυο αγαπημενα μου προσωπα διπλα μου..
εκεινο το μπαλκονι και τη λεωφορο να χανεται στο βαθος..
Μακαρι να μπορουσα να γυρισω το χρονο πισω και να βρεθω ξανα σ'εκεινη τη φωτογραφια..
Κυριακή 22 Μαΐου 2011
Monday
Σιχαινομαι τους γκρινιαρηδες,τους μιζερους,τους αχαριστους,τους απληστους,τους ανικανοποιητους,τους εγωιστες,τους ξερολες,τους αδιαφορους,αυτους που εχουν αποψη για ολους και για ολα,τους απ'εξω που δινουν συμβουλες χωρις να μπορουν να ερθουν στη θεση σου,τους αναποφασιστους τους μπλοκαρισμενους..
Ωπ,ολα αυτα που ειμαι εγω δηλαδη..nice..
Κυριακή 8 Μαΐου 2011
insomnia
Eιχε δυο καρεκλες στο σπιτι,τις ειχε βαλει με την προοπτικη οτι καποιος μπορει να ερθει και να κατσει σε μια απο αυτες.
Εκτος απο την μητερα του που τον επισκεφθηκε μια Κυριακη-ουτε κι αυτη καθισε εκει,προτιμησε την ακρη του κρεβατιου-,οι καρεκλες δεν χρησιμοποιηθηκαν ποτε.
Κι οταν μετα απο καιρο αφησε το σπιτι,εκανε πως τις ξεχασε μεσα.
Μετα απο χρονια μια νυχτα τον επισκεφθηκε εκεινη η γυναικα με τα φωτισμενα ματια και του ειπε: Εγω σ'αγαπουσα,ομως εσυ δεν μπορεσες ποτε να με δεις.Δεν θα κατσω πολυ...Ηρθα να σου πω πως θα εξαφανιστω αλλα θα μεινω για παντα πανω απ'το κρεβατι σου.
Εκει στο ταβανι που θα κοιτας οταν θα νιωθεις την ψυχη σου αδεια..
Κ.Β
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Dark poetry
''...When everything's going wrong,everything around you
seems like a movie you can't relate to,you feel tired of everything and
you 're at the bottom of the shit and everyone keeps pushing you,there
comes a moment of clarity in your mind that you pick up the guitar and write
a song about it.Then it feels a bit better.Then you put out the record and people
get the songs and then comes a time you 're playing live and as you scream
the words of that song there is a boy or a girl right in front of you that
screams the same words as if it was his song.And then you realise
you 're not alone...Nothing can ever beat that feeling...
We wish we could play everyday...''
Κυριακή 17 Απριλίου 2011
Paris,Texas
I... I used to make long speeches to you after you left. I used to talk to you all the time, even though I was alone. I walked around for months talking to you. Now I don't know what to say. It was easier when I just imagined you. I even imagined you talking back to me. We'd have long conversations, the two of us. It was almost like you were there. I could hear you, I could see you, smell you. I could hear your voice. Sometimes your voice would wake me up. It would wake me up in the middle of the night, just like you were in the room with me. Then... it slowly faded. I couldn't picture you anymore. I tried to talk out loud to you like I used to, but there was nothing there. I couldn't hear you. Then... I just gave it up. Everything stopped. You just... disappeared.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




