Πέμπτη 7 Αυγούστου 2014

Σπονσοριλίκι (το)




Ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του Λόττο,
 και ύστερα πάιζει με τα κανάλια της τηλεόρασης και εκπαιδεύει 
τα παιδιά του πως να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ.
Σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο, 
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απο τις ανθρώπινες μάζες,
 η κουλτούρα του γρήγορου φαγητού. (Κ.Β)


Αρχές του 2000 βρέθηκα απο σπόντα σε μια επαρχιακή πόλη σαν φοιτητής
.Άπειρος ελεύθερος χρόνος-λιγοστά χρήματα. 
Πάνω στο ψάξιμο για δουλεία βρέθηκα σε ένας από τους 
ραδιοφώνικούς σταθμούς της πόλης ζητώντας δουλειά.
Πιο πολύ για την καύλα, όχι τόσο για τα φράγκα.
Ιδιοκτήτης του σταθμού ένας υπέρβαρος γλοιώδης τύπος
 και για στούντιο μια γκαρσονιέρα στο κέντρο της πόλης
 με έναν υπολογιστή, ένα γραφείο και μια τηλεόραση.
 Με τα πολλά για να πάρω εκπομπή έπρεπε να βρω σπόνσορες
 κάποια μαγαζιά της πόλης και να παίζω τα σποτάκια τους ανάμεσα στα τραγούδια.
 Φυσικά τα φράγκα από τους σπόνσορες θα πήγαιναν στο σταθμό
 κι εγω δεν θα έπαιρνα φράγκο.
 Χωρίς σπόνσορες δεν υπήρχε περίπτωση εκπομπής.
Μαντεύεις την συνέχεια, έτσι?


Δώδεκα χρόνια αργότερα απαραίτητο αξεσουάρ της δουλειάς το mp3.
 Κάποιες φορές ακούω μουσική, άλλες φορές γνωστό αθλητικό σταθμό.
 Ανά τακτά χρονικά διαστήματα ακούω ευφάνταστους διαλόγους μεταξύ των εκφωνητών
 πάνω από κακογραμμένα σκετσάκια, το μενού τεράστιο.
 Αυτοκίνητα, φθηνή βενζίνη, τραγανά καλαμαράκια, βραζιλιάνικα εδέσματα
 με 18 ευρώ το άτομο, ακτοπλο'ι'κα εισιτήρια, μασάζ, κολλαγόνα,
 εταιρείες στοιχηματισμού και άλλα πολλά.
 Χειρότερα κι από τη φωνή του Νικολακόπουλου σε συνδυασμό με τη μούρη του Άδωνι.
                                                                                                                     

                                                                             
Εκπομπή μαγειρικής ΚΑΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΝΑ.
 Όποιος τα σκάει παίζει πρώτο τραπέζι πίστα ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΤΑ ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ.
 Αγαπητή μου τι δούλεια έχει το μπαλσάμικο με τη συνταγή που θα δείξουμε?
 Χώστο κάπου, το μπαλσάμικο πληρώνει ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΣΑΜΙΚΟ.
 Ευχαριστούμε την ΄΄Κουζινέξ'' για τον υπέροχο νέο μας φούρνο ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ.
 Βάζουμε 3/4 μαργαρίνη ''Φλώρα''.Ποιά είναι η Φλώρα?
 Το βούτυρο κυρία μου ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΗ ΦΛΩΡΑ.
 Γαλοπούλα φουαντρέ,συνταγή με φασκόμηλο που μπορεί να τη φτιάξει
 κι ένας φοιτητής λέει η παρουσιάστρια
.ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ ΦΟΥΑΝΤΡΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ 60 ευρώ το κομμάτι
 κι έγω έτρωγα ένα μήνα μακαρόνια για να πάω ένα τριήμερο Θεσσαλονικη.

 
Ενημερωτικά sites και λοιπά που σου λένε πώς να ζεις. Τίγκα στα μπανεράκια.
Ανοίγεις μια σελίδα να διαβάσεις τίποτα να περάσει η ώρα και πετάγονται
 διαφημίσεις από παντού.Από πάνω, από κάτω, από δεξιά ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ.
Νιώθεις λες και ανοίγεις καμιά τσόντα και σου σκάνε σπαμ όλη την ώρα.
Εκεί που διαβάζεις, ξάφνικά περνάει ο Μέσσι με μια μπάλα απο μπροστά σου,
 ή ακόμα χειρότερα σου κόβεται η χολή από καμία διαφήμιση με ήχο.

 

Ξέρετε τα πάντα, που να φάμε, τι να φάμε, τι βράκι να αγοράσουμε,
 ποιό αυτοκίνητο να οδηγήσουμε, ποιός καφές μας αρέσει, τι άφτερσεηβ να βάλουμε..

 

ΙΝΑΦ ΠΙΠΟΛ
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΑΤΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΕΥΡΩ

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2014

Τσιτσό*






Διασκεδάζω αφάνταστα με τα editorial του Τσιτσό.
Με κάνουν να ξεφεύγω, μου ανοίγουν το μυαλό.
Πατάω πάνω σε κάθε ιστορία και προσπαθώ να γίνω μέρος της,  
να φανταστώ πράγματα πέρα από τις γραμμές.

Αμέτρητα ταξίδια πριν από την εποχή του rename και μια 
πρώτη προσπάθεια αποτύπωσης πραγματικών γεγονότων πίσω από 
τη τζαμαρία ενός μικρού καφέ, παρέα με ένα τσιγάρο και μια 
μπύρα και ενθύμιο σκόρπιες σελίδες και ένα ατμοσφαιρικό βιντεάκι.

I could tell you something that will blow your mind..

 

* κι αν κάποτε τα φέρει έτσι η ζωή και συναντηθούμε, 
αυτομάτως από βιβλίο θα γίνεις ταινία, κι εκείνη ακριβώς 
τη στιγμή θα καταλάβεις το μεγαλείο του γραπτού λόγου *

Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014

The apartment





Ήμουν λέει φιλοξενούμενος σε ένα άγνωστο σπίτι και έμενα
σε ένα κακόγουστο δωμάτιο στο ισόγειο.
 Θυμάμαι τα μεγάλα ξύλινα παραθυρόφυλλα περασμένα με παχιά στρώση μπογιάς και
εκείνα τα ορθογώνια τζάμια τους σαν αυτά που βλέπαμε στις
παλιές μονοκατοικίες στα Αναφιώτικα.
Εσωτερικά θυμάμαι ένα απαίσιο φυστικί χρώμα στους τοίχους
και ένα κολάζ παλαιών επίπλων.
 Μόνη διέξοδος τα μεγάλα παράθυρα για να χαζεύω το δρόμο.
Το δρόμο που δεν ήταν ήσυχος, κάτι είχε γίνει νωρίτερα.
Ακουμπισμένος στο περβάζι έβλεπα ανήσυχα πρόσωπα να
βαδίζουν γρήγορα. Κάποια στιγμή δύο νεαροί στάθηκαν κάτω
από το παράθυρο, λες και ήθελαν να κρυφτούν από κάποιον.
Στάθηκαν που λες, έβγαλαν ένα τσιγαριλίκι και το έσκασαν
χωρίς να δίνουν σημασία στην παρουσία μου ακριβώς από πάνω τους.
Πίνουν το τσιγαριλίκι τους και στα τελειώματα ακούγονται
ποδοβολητά και σκάνε από τη γωνία 3-4 μπάτσοι, χωρίς να
ασχολούνται με το τσιγαριλίκι τους πλησιάζουν και το μόνο
που κάνουν είναι να τους κολλήσουν δύο ολοστρόγγυλα μπλε
αυτοκόλλητα με ένα άσπρο σχέδιο στο κέντρο και τους παίρνουν από κει.
Μέσα στις φωνές και τον πανικό έκλεισα το παράθυρο και
πήγα προς τα μέσα -το ίδιο έκανε από την άλλη πλευρά του
σπιτιού και το ζευγάρι που με φιλοξενούσε ακούγοντας την φασαρία-.
Συναντηθήκαμε σε ένα παλιό ξύλινο χωλ.
Νομίζω ξαφνιάστηκαν λίγο που με είδαν, λες και είχαν
ξεχάσει οτι με φιλοξενούσαν.
Ο άντρας, παρά την αρχική του έκπληξη, δεν μου έδωσε
ιδιαιτερη σημασία. Έκρυψε το βλέμμα του πισω από τα
κοκκάλινα γυαλιά του και κινήθηκε προς το δωμάτιο να δει τι είχε συμβεί.
Η γυναίκα όμως με αγκάλιασε ζεστά και ανάμεσα στα δάκρυα
της με ρώτησε πως ήμουν, λες και με ήξερε από μικρό παιδί
και είχε να με δει χρόνια..
Δεν με άφηνε στιγμή από την αγκαλιά της και όλο ρωτούσε
για μένα, ήθελε να μάθει  όσα περισσότερα μπορούσε μέσα σε
ελάχιστο χρόνο, σαν να ήξερε πως θα φύγω πάλι..
 όπως ήρθα.. 
ξαφνικά..

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

536



Το 536 είναι κάτι παραπάνω από ένας αριθμός.
Το 536 είναι μια παρέα, μια φιλία, μια οικογένεια.
Με τα γέλια της, τα αστεία, τα πειράγματα, τις ιστορίες,
τους τσακωμούς, τις σοβαρές συζητήσεις, τα σχέδια,
το μέλλον, όλα.

Κάπως έτσι το φαντάζομαι. Κάτι όμορφο.

Είναι κάτι που δεν έχεις εσύ, είναι κάτι που πέρασε και 
δεν ακούμπησε, για διάφορους λόγους.

Όπως λέει και ο Βροχοποιός σε ένα ποστάκι του

''Πρέπει να φοβάσαι τις μέρες χωρίς σκοπό, τις νύχτες

χωρίς δύναμη, τους ανθρώπους που δεν θα σε ένοιαζε αν

πέρναγαν μήνες χωρίς να τους ξαναδείς''


Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι
των ανθρώπων που παγώνουνε
πάνω απ’ τις σκεπές,
Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές
αυτούς τους δρόμους
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές,
που γεμίζουνε τη θάλασσα της φρίκης,
που βουτάει αυτός ο δύτης μοναχός
Πριν τελειώσει η ανάσα του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται..


Τώρα πια, δεν υπάρχει κανένας.

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Δεκατριο






Λουξέλ-Χαλκίδα-Πόμολο-Χάρι Πότερ-Οάκα-Υπερχρεωμένα-Αττικό Πάρκο-Lake-Λάρισα-Painter-Ντέξιον-Theremin-Γάμος(1)-Χόξτον-Κάπαρη-Ναύπλιο-Πουταναριό-Dude-Μπαλάφας-Ικέα second hand-Παυλίδης-Κλουβί-Κηπουρός-Φυσητήρας-Gagarin-Ανάβυσσος-Κλεψύδρα-Σοφερίνος-Φοινικούντα-Yes i do-Γάμος(2)-Βέροια-Γάμος(3)-Στραβοντεκολτέ-Νονά-Φωτιά-Σχοινιάς-Save the date-Θερινό-Αλμυρίχι-Λεωνίδιο-Αισχύλεια-Μιχάλης-Μπάρμπερ σοπ-Μανταλάκια-Στέος-Σέλα-Στρατσιατέλα-Σφραγίδα-ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ-(Ο)Γάμος(4)-Γαμπρός-Dixit-Mondeo-Next day-Στραγάλι-Ράμματα-Ζουκουνάκι-Χειροτέχνικα-Τρίκαλα Κορινθίας-Τραχανάς-Εφορία-Μάζωξη-Wine for wasted youth-Χάρτες-Χολμς-Ευγενίτσας-Alto-Βρουμ Βρουμ-Psycho-Roadtrip-Fog-3 Countries-3.636km-Κασκαβάλ πανέ.

Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2013

Mια στιγμή







'' Tο ένα λεπτό ήμουν ένα αγόρι που έκανε κοπάνα από το σχολείο και το επόμενο ένας γέρος που περιμένει να πεθάνει μέσα σε μία τσίγκινη παράγκα. Το νου σου. Μπα, χαραμίζω τα λόγια μου. Μην έχεις το νου σου, Κι εμένα με είχαν προειδοποιήσει αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Νομίζω άλλωστε πως δεν είναι δυνατόν να ζήσει ένας απλός άνθρωπος απολαμβάνοντας ως το μεδούλι το κάθε λεπτό της ζωής του. Δεν είναι στη φύση μας. Η ίδια η ζωή μας φέρνει διαρκώς στο δρόμο μας όσα μπορούμε να αντέξουμε. Πού να βρούμε χώρο για να τα αποθηκεύσουμε κιόλας όλα στην πορεία; Κανείς δεν έχει τόσο μεγάλο κεφάλι που να χωράει όλες αυτές τις βλακείες. Είναι σαν να περνάμε τη ζωή μας ολόκληρη μέσα στην αίθουσα αναμονής ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Πίνοντας άπειρα φλιτζάνια καφέ, παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, περιφέροντας αναμεταξύ μας την ίδια εφημερίδα, κάνοντας οτιδήποτε για να περάσει η ώρα, ενώ απέξω τα πλήθη περνοδιαβαίνουν σε στίφη, όμορφες κοπέλες και έξυπνοι άντρες, ήρωες και επιστήμονες και ιδιοφυΐες  και απλοί, καθημερινοί, καλόκαρδοι άνθρωποι κατά χιλιάδες. Δεν τους γνωρίζουμε ποτέ, δεν τους μιλάμε ποτέ, δεν ακούμε ποτέ τις ιστορίες τους. Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής, με τους ίδιους ανθρώπους και την ίδια εφημερίδα, περιμένοντας να χτυπήσει το καμπανάκι, έτσι ώστε, ίσως καμιά δεκαριά φορές στη ζωή μας, να τρέξουμε τουλάχιστον στην αποβάθρα και να δούμε το τρένο να έρχεται, να ζήσουμε επιτέλους κάτι που θα σημαδέψει τη μνήμη μας, προτού ξαναγυρίσουμε στην αίθουσα αναμονής.''

Andrew Nicoll
Ένας τσιρκολάνος, μία καμήλα και 4.000.000 ερωτήσεις.