Χάθηκα

Κάπου στο μακρινό '99, τότε που εγώ ήμουν κάτι για σένα κι εσύ ήσουν κάτι για μένα.

 Μια από τις τελευταίες απόπειρες να κάνουμε αληθινές διακοπές, ξέγνοιαστες.

 Ούτε κρίση ούτε ευρώ, τίποτα.

Ποδήλατο, μπάσκετ, καφέδες, μαυροδάφνες και η κυρα Δόμνα να φωνάζει,

 αλλά εμείς τίποτα, στην εθνική οδό με τα ποδήλατα για να βρούμε τα μακντόναλτς.

 Άγνοια.

Σε κάποιο διάλειμμα είδαμε για το μεγάλο σεισμό στην Τουρκία αλλά δεν νιώσαμε, 

τα βλέπαμε σε μια δεκατεσσάρα τηλεόραση και δεν καταλαβαίναμε τίποτα,

 μέχρι που μας ήρθε μετά από ένα μήνα.

Καβάλα στα ποδήλατα στο κοντινό μίνι μάρκετ, στη Μαρία τη Ρούσσου για προμήθειες 

και βουρ για την οδό Αιά, τα ''σκουπίδια''.

Κατέβηκα το δρόμο προς τη θάλασσα, είδα τα κύματα, χάθηκα μες στο χρόνο..

Μνήμες

Πάνε κιόλας 17 χρόνια, Μεγάλη Τετάρτη του 1999

 και η φάση είναι ''κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά'' που λέει και ο Κ.Βήτα.

Θα τη θυμάμαι για πάντα αυτή τη μέρα, για αυτά που έγιναν και για αυτά που ήρθαν..

79 μήνες και μία νύχτα.

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη νύχτα. Τα πάντα. Τις ετοιμασίες, τα ρούχα, το φαγητό, 

το σχεδιάγραμμα της διαδρομής, τον φόβο για το άγνωστο,

 την ίδια τη διαδρομή, ακόμα κι εκείνο το φούτερ που μου είχε κάνει δώρο μια ψυχή κάποια Χριστούγεννα και έμελλε να γίνει το αγαπημένο μου αρκετά χρόνια μετά. 

Θυμάμαι εσένα εκείνο το βράδυ, τη μεγάλη αλήθεια της απόστασης,

 ή μήπως ήταν το μεγάλο ψέμμα; Όπως και να ΄χει ήρθα και σε βρήκα,

 εσένα και το χαρτί σου, πάντοτε προνοητικός,

 με τις οδηγίες στο χέρι, όταν γίνει αυτό κάνεις αυτό, όταν γίνει εκείνο κάνεις εκείνο,

 πας εδώ πας εκεί, προσέχεις αυτό, πατάς εκείνο. Κάθε κίνηση και μία οδηγία. Σε θυμάμαι εκείνο το βράδυ πέντε μέτρα πιο μακριά μου,κουλουριασμένο στον καναπέ, δίπλα μου.

 Σε περίπτωση που αντιμετωπίσω κάποιο πρόβλημα. Σε θυμάμαι και τα επόμενα βράδια, 

όποτε ήθελα βοήθεια, ήσουν πάντα εκεί, πότε με καλό τρόπο και πότε με εκείνο τον

 απότομο και ακατανόητο τρόπο που κληρονόμησες από τον πατέρα σου.

Κοντεύουν 14 χρόνια από εκείνο τον τσακωμό, τόσο ίδιοι και συνάμα τόσο διαφορετικοί.

 Θυμάμαι τα πρωινά που τρώγαμε μαζί μπροστά μέχρι να ξημερώσει,

 θυμάμαι τα τραγούδια στη διαδρομή, τις διασκευές στον Παυλίδη, θυμάμαι εκείνο το

 δανειάκι για το λάπτοπ, μια βάρδια το μήνα και ξεχρεώσαμε, μας έβγαλε

 ασπροπρόσωπουςτόσα χρόνια, τι δεν είδαμε μέσα απο αυτή τη σταλιά.

 Θυμάμαι αυτούς που πέρασαν να πούμε μιά κουβέντα κι αυτούς που δεν ήρθαν ποτέ

Θυμάμαι ΕΣΕΝΑ που ήρθες χωρίς να με ξέρεις καλά καλά, με επιφύλαξη για εκείνο το βράδυ οπού αν δεν συνέβαινε κάτι καλό θα το έριχνες στο καλοκαίρι.

.Ξέρεις πόσα καλοκαίρια ζήσαμε και θα ζήσουμε μαζί αγάπη μου?

 Στα όμορφα και στα δύσκολα..

Θυμάμαι βράδια που τα ακολουθούσαν μέρες στο δρόμο, θυμάμαι δρόμους με βροχές

 και να στεγνώνουμε μπροστά στη σόμπα, θυμάμαι το κρύο με τα διπλά γάντια

 και τη καλοκαιρινή ζέστη μέσα.

 Τα κολάζ στα κουτιά και τα άλλα κουτιά που φτιάχναμε τους φακέλλους με τις κόλλες Α4

 και τις κάρτες με τα συρραπτικά. Εδώ κάναμε την πρώτη μας διαφήμιση.

Εδώ που κάποτε έκοβα βόλτες σ΄ένα άδειο πάρκινγκ φτιάχνοντας σενάρια στο φτωχό μου το μυαλό. Έριχνα το φταίξιμο σε μένα, σε σένα, σε σας. Όλα έγιναν για κάποιο σκοπό, ΚΑΛΟ ΣΚΟΠΟ.

 Θυμάμαι νύχτες με καταιγίδες, χωρίς ρεύμα και με τους συναγερμούς να βαράνε,

 τις τζαμαρίες να τρίζουν από τους σεισμούς κι εγώ να σου στέλνω

 λυπημένες φατσουλες ξημερώματα, 

Τις νύχτες με τη μουσική για παρέα να αναβιώνουμε τα haig nights χωρίς σταγόνα αλκοόλ,

 τη Δίκη της Δευτέρας, το Γιουρόπα λιγκ της Πέμπτης και τη Μιρέλα στις καταιγίδες

 να κουρνιάζει έξω απο την τζαμένια πόρτα.

 Θυμάμαι ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο με ανθρώπους που έχω από τότε να μιλήσω,

 είπαμε..όλα για κάποιο σκοπό γίνονται.

 Τα 24ωρα της Πρωτοχρονιάς και την καθιερωμένη Καθαρά Δευτέρα. 

Την ατελείωτη καριέρα στο μάνατζερ που αντικατέστησαν οι απανωτές σεζόν από κωμικές σειρές ίσα για να περνάει ο χρόνος. 

Τα κορίτσια με τα καλοκαιρινά φορέματα και τα μεθυστικά αρώματα. 

τους τσακωμούς και τις στεναχώριες, το περπάτημα με κάποιο σκοπο

 και τα δεκάδες σημεία που ξεθάψαμε για να πιάσουμε μια καλή σύνδεση. 

Θυμάμαι το βάψιμο στα μανταλάκια, γαμπροί και νύφες, το σφράγισμα

 των καρτώνκι ας γράψανε ελάχιστοι. Θυμάμαι τους μήνες που δεν μιλούσαμε και απλά συναντιόμασταν, το μουντιάλ στη μεγάλη τηλεόραση, το pro κι εκείνη τη Πρωτοχρονιά μαζί,

 εκείνη την τελευταία.

79 μήνες και μία νύχτα..

Θυμάμαι εκείνο το άδειασμα

79 μήνες και μία νύχτα..

πάντα υπήρχε κάποιος με παραπάνω αβάντες από μένα

79 μήνες και μία νύχτα..

Καμία άλλη.

#1602

Συμβαίνουν αυτά,

 συνήθως στις μεγάλες γιορτές βρίσκεται κάποιος και σου κάνει την κηδεία.

Αυτή η μέρα ήταν μια γιορτή, ήταν η μέρα του καλύτερου ανθρώπου.

Τα τείχη έπεσαν εκ των έσω..

Συμβαίνουν αυτά..

Άγνωστος Χ

Βρέχει. Η ομορφιά πέρα από νότες έχει ήχο.

 Αυτόν των αυτοκινήτων που ποδοπατούν τη βροχή. 

Και οι νότες σε τρυπούν. Μικρές ρανίδες αίμα σου θυμίζουν πως ζεις.

 Και ονειρεύεσαι. 

Να πάψεις να ονειρεύεσαι. Η ζωή δεν σε περιμένει στη γωνία. Η ζωή σου ξεφεύγει.

 Πιάσ'την.

 Απόλαυσέ την σαν τους περιπάτους του έφηβου στη βροχή.

 Αυτούς που δεν μπορείς να κάνεις επειδή μνηστεύθηκες τη σοβαροφάνεια και

 αμνηστεύτηκες από την απλότητα. Και σου δωσε παραγραφή.

 Μπορείς να δώσεις μια περιγραφή της ομορφιάς;

 Όχι, ξέχασες. Όχι, δεν έμαθες. Θα μάθεις; Θα θυμηθείς; Αν θυμηθείς δεν θα μάθεις.

 Ξέχνα και γκρέμισε. 

Πάρε τα ερείπια και πέταξε τα στον ουρανό.

 Λιγότερο θα ματώσεις απ' όσο όταν έχτιζες νωθρός, πεισματικός και στέρεος. 

Μα καθόλου novus.

 Μόνο παλιός, παλαιός και σίγουρα όχι απλός.

These days

“To those who can hear me, I say - do not despair. The misery that is now upon us is but the passing of greed - the bitterness of men who fear the way of human progress. The hate of men will pass, and dictators die, and the power they took from the people will return to the people. And so long as men die, liberty will never perish... Don’t give yourselves to these unnatural men - machine men with machine minds and machine hearts! You are not machines! You are not cattle!... You are men! You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure.... let us use that power - let us all unite.”

[Charlie Chaplin’s speech from The Great Dictator]

16 years

Νύχτες με τον Θοδωρή και τον Χρήστο, γράμματα που δίναμε το αλλο πρωί στο χέρι, κάτι σαράβαλες καρδιές, γέλια παρέα με τρείς σωματοφύλακες και αργότερα με έναν γιατρό, ανταπόκριση από Τουρκία, σκόρπια λόγια και ποτισμένα μαξιλάρια, υπομονή, πετσέτες προσώπου, παράνομα γραφεία με κόκκινα μάτια και λίστες ταινιών, μαγικά δωμάτια με πρωταγωνιστές που έγιναν κομπάρσοι, αστραπές στα κεφάλια μας, ντοπαρισμένες κατηφόρες και μαγικοί Αγιοβασίληδες, πιώματα σε φωτισμένα γωνιακά τραπέζια, φόβος και παράνοια, απόπειρες ψαρέματος, μαθήματα Κυπριακών με Τούρκικα παπούτσια,νυχτερινές βόλτες στην Πλάκα, street spirit σε στοές και δολοφόνοι κάτω από καλαμωτές, αδερφικοί ύπνοι, βόλτες στο Αρόζα να δεις την πόλη από ψηλά, μπουνιές σε πόρτες, Haig nights, γράμματα και δώρα, κρυψώνα στην αυλή, ταξίδια στην Αργεντινή και την Ολλανδια, χρεωμένα κεράσματα, πίτσα Χαβάη, αψέντι στα υπόγεια και βόλτες σαν σε ταινία, μεθυσμένα φιλιά, ροκ σταρ, κολλημένα μούτρα στα τζάμια των πούλμαν, νύχτες στα τρένα, ιστορίες για το παράθυρο έξω από τα Σκόπια, χιονισμένες πρωτοχρονιές, βόλτες σε κλουβιά, κρίσεις πανικού και κατάθλιψη, φοβισμένα τηλέφωνα στις 5 το πρωί και χυμοί 7 βιταμίνων στα κρεβάτια νοσοκομείων, φώτα, χριστουγεννιάτικα φωτάκια στο δέντρο, φιγούρες μπροστά στον υπολογιστή, βασιλόπιτες χωρίς φλουρί και κλειστές πόρτες στα δωμάτια, ολντ σκούλ Τετάρτες, απίθανα μασκαρέματα, βόλτες σε ένα άδειο πάρκινγκ, φανταστικές συζητήσεις και νύχτες μπροστα από οθόνες..

They call it night,
They call it night
And I know it well..

Παλιάτσοι

Πρέπει να το πάρεις χαμπάρι επιτέλους, ότι και να κάνεις,

 όσους ανθρώπους και να έχεις δίπλα σου,

 γυναίκα, παιδιά, γονείς, φίλους,

 πάντα μόνος σου θα είσαι, εσύ. 

 Και θα βάζεις μικρά χ στη μαγική σου λίστα..

Στον ουρανό αν δεν μπορείς να κοιμηθείς
μα ούτε αντέχεις στον ιδρώτα και τη λάσπη
ανέβα ακόμα πιο ψηλά μπας και τους δεις

 πώς ονειρεύονται στα σύννεφα οι παλιάτσοι

Αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη.

'Eνα ηλιόλουστο μεσημέρι Κυριακής είκοσι χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας

 συγκεντρώθηκαν  για να δουν μια αγάπη χρόνων.
Στις χαμηλές θέσεις μιας θύρας-αυτές που είσαι πολύ κοντά
στο χορτάρι αλλά έχεις περιορισμένη ορατότητα στο υπόλοιπο
γήπεδο- κάθονται τρία παιδιά και λίγο πιο μπροστά τους
κρεμασμένος απο το κάγκελο βρίσκεται ένας μπόμπιρας,

πιθανότατα στις πρώτες του εμφανίσεις στο γήπεδο.

Μια στραβοκλωτσιά φέρνει τη μπάλα στην κερκίδα ανάμεσα
στον μπόμπιρα που γκρεμοτσακίζεται για να πάει να την
πιάσει και στα τρία παιδιά. Ο μπόμπιρας την πιάνει στα
χέρια του όλο χαρά αλλά το ένα από τα τρία παιδιά του την
αρπάζει από τα χέρια και γυρίζει στη θέση του.

Κάπου εδώ θα μιλήσουμε με αριθμούς..

-20.000 άνθρωποι στο γήπεδο.
-18.000 είδαν την στραβοκλωτσιά.
-5.000 είδαν τη μπάλα να πηγαίνει προς την κερκίδα.
-1.300 είδαν το σκηνικό με τον μπόμπιρα και τα παιδιά.

-412 γιούχαραν τα παιδιά.
-76 τον έβρισαν.
-15 του φώναξαν να δώσει την μπάλα στον μπόμπιρα.
-198 είδαν το ball boy να κατευθύνεται προς την κερκίδα
για να πάρει πίσω τη μπάλα.
-3.800 είδαν το παιδί να πετάει τη μπάλα προς το ball boy
με ένα κάπως άτσαλο αράουτ.
-5.174 είδαν τη μπάλα να σκάει 5-6 φορές στο ταρτάν
διαγράφοντας μία τρελή πορεία 35 μέτρων για να καταλήξει
στον κουβά με το νερό που έχουν για να σβήνουν τα
καπνογόνα.
Αυτοί οι 5.174 πανηγύρισαν με ένα μακρόσυρτο ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΛΛΛ
λες και είχαμε σκοράρει..

Ελάχιστοι όμως είδαν αυτά τα τρία παιδιά να

 φεύγουν μετά  από δέκα λεπτά.
Ελάχιστοι είδαν τα πρόσωπα τους.
Λίγοι είδαν τις κινήσεις τους.
Ακόμα λιγότεροι κατάλαβαν..

Είμαστε ήρωες μιας άτολμης πράξης,
δυο ραγισμένοι αχώριστοι βράχοι
καθηλωμένοι στην σκιά μιας ανάγκης
μ’ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη..(Γ.Α)

Να φοβάσαι τις μέρες χωρίς σκοπό..

I'm asking you if you're
a savage beast or else a saint
But you are the one and the other
and many more things too;
you're infinitely many, the one despising
the one hurting, the one being, the one seeking
and all the others together.
Turn around
Be careless
Not all is fragile
Hear nothing from around you
Because you're sacred, because you're alive
Because the most important thing is not what you are
but what you chose to be

Do you hear it? Of course you hear it
the murmur; the deafening and permanent murmur,
it has taken over the city and the spirits,
it walks the streets screaming.
The deafening and permanent murmur
like a parasitic noise inside you that consumes you,
that whispers in the ear of everyone "you're no good,
you good for nothing, you'll never be good enough",
that repeats to you "you're like that, or you should be,
nothing would change if you changed. "
The deafening and permanent murmur
that hopes to put you down by shouting:
"Don't try to rewrite history,
you'll never make it it's too late,
it's a done deal, it's imprinted in the memories."
The deafening and continuous murmur
What makes you think there's no redemption
no forgiveness, no deliverance, no remission
and you accept it, you let it in.

Woh woh woh, what are you doing? Stop!
What has gotten into you to do such stuff?
Why are you mistreating yourself like this?
What's wrong?
Talk to me, you know you can tell me everything.
but neh but all you know is bullshit.
Look me in the eyes.
Look at me. Don't give a shit. It's not important.
Me, I find you beautiful,
since the first time I saw you.
Besides, I'm always getting over it.
Moreover what will I do without you?
Moreover what will the universe do without you?
This will never work. It's impossible.
Come on you shouldn't cry! Don't cry because
it will pass I promise, it will pass.
Because we're among those who recover
among those who resist,
among those who believe in miracles;
not among those saying their corpses move
because their feet are kicking
But one day we won't think all these anymore.
we forget everything, as if it had never existed.

What do I have to do
for you to get your shit together
to wipe these shit from your eyes?
You got everything!
You got all the cards!
You got, you got everything! You're too beautiful you bastard!
You son of a bitch! You're killing me! You're killing me a lot!
Along with all the others too,
that are killing me too strongly!
I don't give a shit about the scars, me.
I'm here. I'm ready for everything.
I'm ready to go to hell, I'm carrying you on my back.
I'm taking the blows, look, I'm taking the blows
And you, you're sitting, you planted your ass down!
You refuse to get out of your cell.
But don't you see that I need you?
Don't you see that if you do nothing you serve nothing?
How much longer will this continue?
Will you stand alongside the rails
like a cow staring at the train?
Until you can't anymore or
or till they put you in a wooden box?
Stop your smirk! That smirk there is stinking failure!
Come on give me back that dad smile
but form another point of view you're right,
it's so much easier to smile,
rather than being happy.

You're asking yourself if you're
a savage beast or else a saint
But you are the one and the other
and many more things too;
you're infinitely many, the one despising
the one hurting, the one being, the one seeking
and all the others together.
Turn around
Be careless
Not all is fragile
Hear nothing from around you
Because you're sacred, because you're alive
Because the most important thing is not what you are
but what you chose to be

Do you hear us yo Blizzard? Do you hear us?
If you're hearing us, go fuck yourself.
Did you think you were going to have us huh?
Did you think we haven't seen anything?
Surprise asshole!
Do you hear us yo Shame? Do you hear us?
If you're hearing us watch out
when you're returning home alone at night,
we may decide to remake
your jaw with metal-objects;
or wash your head with lead,
what do you think?
Do you hear us yo Sadness? Do you hear us?
If you're hearing us it's because you too
you'll be packing your bags soon,
take a left one first, second one right,
then left again and go fuck your kin and kith
Congratulations! Cheers!
Do you hear us yo Death? Do you hear us?
If you're hearing us know that you don't frighten us,
you can take anything you want,
we go on all the same, you can't stop us,
and we won't leave anyone behind
we won't leave anyone to be knocked out.
It's all over!
We'll become good people you'll see!
And one day you will be proud of us.

Do you hear us yo Dignity? Do you hear us?
If you're hearing us know
we've knelt on earth and we feel sorry
we feel sorry for everything we've done to you,
but it will change!
Do you hear us yo Love? Do you hear us?
If you're hearing us you must come back
because we're ready now, it's done.
We screwed up, it's true, but then we've understood
and there we are with open hands, our heart in them,
you must take it and guide it.
Do you hear us yo Universe? Do you hear us?
If you're hearing us, wait for us, we're coming,
we'd like to understand all, know all, see all, live all,
we're looking for the door to the new world
to be able to blend in big time.
Do you hear us Yo who's waiting? Do you hear us?
If you're hearing us remember you're not alone, never!
We're too many to be a bit shaky a bit flaky.
and in our minds there's a blizzard,
like the mystics, big-hearted losers;
we must sound the alarm, to find each other again,
to rejoin, to kiss each other
to be millions of hands on million shoulders.
to repeat one more time that weariness is a crime,
that life is a heist of the century, a chili pepper whore.
Go fuck your mother yo Blizzard.
Go fuck your mother yo Blizzard.
It's all over.

Go fuck your mother yo Blizzard.
When the only thing you feel capable for
is lying down curled up and think of nothing.
Go fuck your mother yo Blizzard.
If you feel sliding down there will be hands to catch you
Go fuck your mother yo Blizzard.
Delve to come through. Stop only when everything is cleared away.
Go fuck your mother yo Blizzard.
You'll get there, you'll breathe air
and you'll realize that there's something that's changed.
Go fuck your mother yo Blizzard.
The night will be calm. No one's left behind.
Go fuck your mother yo Blizzard.
There will be aches and sorrows but we'll stand on our feet

Σπονσοριλίκι (το)

Ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του Λόττο,

 και ύστερα πάιζει με τα κανάλια της τηλεόρασης και εκπαιδεύει 

τα παιδιά του πως να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ.
Σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο, 

απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απο τις ανθρώπινες μάζες,

 η κουλτούρα του γρήγορου φαγητού. (Κ.Β)

Αρχές του 2000 βρέθηκα απο σπόντα σε μια επαρχιακή πόλη σαν φοιτητής

.Άπειρος ελεύθερος χρόνος-λιγοστά χρήματα. 

Πάνω στο ψάξιμο για δουλεία βρέθηκα σε ένας από τους 

ραδιοφώνικούς σταθμούς της πόλης ζητώντας δουλειά.

Πιο πολύ για την καύλα, όχι τόσο για τα φράγκα.

Ιδιοκτήτης του σταθμού ένας υπέρβαρος γλοιώδης τύπος

 και για στούντιο μια γκαρσονιέρα στο κέντρο της πόλης

 με έναν υπολογιστή, ένα γραφείο και μια τηλεόραση.

 Με τα πολλά για να πάρω εκπομπή έπρεπε να βρω σπόνσορες

 κάποια μαγαζιά της πόλης και να παίζω τα σποτάκια τους ανάμεσα στα τραγούδια.

 Φυσικά τα φράγκα από τους σπόνσορες θα πήγαιναν στο σταθμό

 κι εγω δεν θα έπαιρνα φράγκο.

 Χωρίς σπόνσορες δεν υπήρχε περίπτωση εκπομπής.

Μαντεύεις την συνέχεια, έτσι?

Δώδεκα χρόνια αργότερα απαραίτητο αξεσουάρ της δουλειάς το mp3.

 Κάποιες φορές ακούω μουσική, άλλες φορές γνωστό αθλητικό σταθμό.

 Ανά τακτά χρονικά διαστήματα ακούω ευφάνταστους διαλόγους μεταξύ των εκφωνητών

 πάνω από κακογραμμένα σκετσάκια, το μενού τεράστιο.

 Αυτοκίνητα, φθηνή βενζίνη, τραγανά καλαμαράκια, βραζιλιάνικα εδέσματα

 με 18 ευρώ το άτομο, ακτοπλο'ι'κα εισιτήρια, μασάζ, κολλαγόνα,

 εταιρείες στοιχηματισμού και άλλα πολλά.

 Χειρότερα κι από τη φωνή του Νικολακόπουλου σε συνδυασμό με τη μούρη του Άδωνι.

                                                                                                                     

                                                                             
Εκπομπή μαγειρικής ΚΑΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΝΑ.

 Όποιος τα σκάει παίζει πρώτο τραπέζι πίστα ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΤΑ ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ.

 Αγαπητή μου τι δούλεια έχει το μπαλσάμικο με τη συνταγή που θα δείξουμε?

 Χώστο κάπου, το μπαλσάμικο πληρώνει ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΣΑΜΙΚΟ.

 Ευχαριστούμε την ΄΄Κουζινέξ'' για τον υπέροχο νέο μας φούρνο ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ.

 Βάζουμε 3/4 μαργαρίνη ''Φλώρα''.Ποιά είναι η Φλώρα?

 Το βούτυρο κυρία μου ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΗ ΦΛΩΡΑ.

 Γαλοπούλα φουαντρέ,συνταγή με φασκόμηλο που μπορεί να τη φτιάξει

 κι ένας φοιτητής λέει η παρουσιάστρια

.ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ ΦΟΥΑΝΤΡΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ 60 ευρώ το κομμάτι

 κι έγω έτρωγα ένα μήνα μακαρόνια για να πάω ένα τριήμερο Θεσσαλονικη.

 

Ενημερωτικά sites και λοιπά που σου λένε πώς να ζεις. Τίγκα στα μπανεράκια.

Ανοίγεις μια σελίδα να διαβάσεις τίποτα να περάσει η ώρα και πετάγονται

 διαφημίσεις από παντού.Από πάνω, από κάτω, από δεξιά ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ.

Νιώθεις λες και ανοίγεις καμιά τσόντα και σου σκάνε σπαμ όλη την ώρα.

Εκεί που διαβάζεις, ξάφνικά περνάει ο Μέσσι με μια μπάλα απο μπροστά σου,

 ή ακόμα χειρότερα σου κόβεται η χολή από καμία διαφήμιση με ήχο.

 

Ξέρετε τα πάντα, που να φάμε, τι να φάμε, τι βράκι να αγοράσουμε,

 ποιό αυτοκίνητο να οδηγήσουμε, ποιός καφές μας αρέσει, τι άφτερσεηβ να βάλουμε..

 

ΙΝΑΦ ΠΙΠΟΛ
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΑΤΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΕΥΡΩ

Τσιτσό*

Διασκεδάζω αφάνταστα με τα editorial του Τσιτσό.
Με κάνουν να ξεφεύγω, μου ανοίγουν το μυαλό.
Πατάω πάνω σε κάθε ιστορία και προσπαθώ να γίνω μέρος της,  

να φανταστώ πράγματα πέρα από τις γραμμές.

Αμέτρητα ταξίδια πριν από την εποχή του rename και μια 

πρώτη προσπάθεια αποτύπωσης πραγματικών γεγονότων πίσω από 

τη τζαμαρία ενός μικρού καφέ, παρέα με ένα τσιγάρο και μια 

μπύρα και ενθύμιο σκόρπιες σελίδες και ένα ατμοσφαιρικό βιντεάκι.

I could tell you something that will blow your mind..

 

* κι αν κάποτε τα φέρει έτσι η ζωή και συναντηθούμε, 

αυτομάτως από βιβλίο θα γίνεις ταινία, κι εκείνη ακριβώς 

τη στιγμή θα καταλάβεις το μεγαλείο του γραπτού λόγου *

The apartment

Ήμουν λέει φιλοξενούμενος σε ένα άγνωστο σπίτι και έμενα
σε ένα κακόγουστο δωμάτιο στο ισόγειο.

 Θυμάμαι τα μεγάλα ξύλινα παραθυρόφυλλα περασμένα με παχιά στρώση μπογιάς και
εκείνα τα ορθογώνια τζάμια τους σαν αυτά που βλέπαμε στις
παλιές μονοκατοικίες στα Αναφιώτικα.
Εσωτερικά θυμάμαι ένα απαίσιο φυστικί χρώμα στους τοίχους
και ένα κολάζ παλαιών επίπλων.

 Μόνη διέξοδος τα μεγάλα παράθυρα για να χαζεύω το δρόμο.
Το δρόμο που δεν ήταν ήσυχος, κάτι είχε γίνει νωρίτερα.
Ακουμπισμένος στο περβάζι έβλεπα ανήσυχα πρόσωπα να
βαδίζουν γρήγορα. Κάποια στιγμή δύο νεαροί στάθηκαν κάτω
από το παράθυρο, λες και ήθελαν να κρυφτούν από κάποιον.
Στάθηκαν που λες, έβγαλαν ένα τσιγαριλίκι και το έσκασαν
χωρίς να δίνουν σημασία στην παρουσία μου ακριβώς από πάνω τους.
Πίνουν το τσιγαριλίκι τους και στα τελειώματα ακούγονται
ποδοβολητά και σκάνε από τη γωνία 3-4 μπάτσοι, χωρίς να
ασχολούνται με το τσιγαριλίκι τους πλησιάζουν και το μόνο
που κάνουν είναι να τους κολλήσουν δύο ολοστρόγγυλα μπλε
αυτοκόλλητα με ένα άσπρο σχέδιο στο κέντρο και τους παίρνουν από κει.
Μέσα στις φωνές και τον πανικό έκλεισα το παράθυρο και
πήγα προς τα μέσα -το ίδιο έκανε από την άλλη πλευρά του
σπιτιού και το ζευγάρι που με φιλοξενούσε ακούγοντας την φασαρία-.
Συναντηθήκαμε σε ένα παλιό ξύλινο χωλ.
Νομίζω ξαφνιάστηκαν λίγο που με είδαν, λες και είχαν
ξεχάσει οτι με φιλοξενούσαν.
Ο άντρας, παρά την αρχική του έκπληξη, δεν μου έδωσε
ιδιαιτερη σημασία. Έκρυψε το βλέμμα του πισω από τα
κοκκάλινα γυαλιά του και κινήθηκε προς το δωμάτιο να δει τι είχε συμβεί.
Η γυναίκα όμως με αγκάλιασε ζεστά και ανάμεσα στα δάκρυα
της με ρώτησε πως ήμουν, λες και με ήξερε από μικρό παιδί
και είχε να με δει χρόνια..
Δεν με άφηνε στιγμή από την αγκαλιά της και όλο ρωτούσε
για μένα, ήθελε να μάθει  όσα περισσότερα μπορούσε μέσα σε
ελάχιστο χρόνο, σαν να ήξερε πως θα φύγω πάλι..

 όπως ήρθα.. 

ξαφνικά..

536

Το 536 είναι κάτι παραπάνω από ένας αριθμός.
Το 536 είναι μια παρέα, μια φιλία, μια οικογένεια.
Με τα γέλια της, τα αστεία, τα πειράγματα, τις ιστορίες,
τους τσακωμούς, τις σοβαρές συζητήσεις, τα σχέδια,
το μέλλον, όλα.

Κάπως έτσι το φαντάζομαι. Κάτι όμορφο.

Είναι κάτι που δεν έχεις εσύ, είναι κάτι που πέρασε και 

δεν ακούμπησε, για διάφορους λόγους.

Όπως λέει και ο Βροχοποιός σε ένα ποστάκι του

''Πρέπει να φοβάσαι τις μέρες χωρίς σκοπό, τις νύχτες

χωρίς δύναμη, τους ανθρώπους που δεν θα σε ένοιαζε αν

πέρναγαν μήνες χωρίς να τους ξαναδείς''


Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι
των ανθρώπων που παγώνουνε
πάνω απ’ τις σκεπές,
Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές
αυτούς τους δρόμους
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές,
που γεμίζουνε τη θάλασσα της φρίκης,
που βουτάει αυτός ο δύτης μοναχός
Πριν τελειώσει η ανάσα του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται..

Τώρα πια, δεν υπάρχει κανένας.

Δεκατριο

Λουξέλ-Χαλκίδα-Πόμολο-Χάρι Πότερ-Οάκα-Υπερχρεωμένα-Αττικό Πάρκο-Lake-Λάρισα-Painter-Ντέξιον-Theremin-Γάμος(1)-Χόξτον-Κάπαρη-Ναύπλιο-Πουταναριό-Dude-Μπαλάφας-Ικέα second hand-Παυλίδης-Κλουβί-Κηπουρός-Φυσητήρας-Gagarin-Ανάβυσσος-Κλεψύδρα-Σοφερίνος-Φοινικούντα-Yes i do-Γάμος(2)-Βέροια-Γάμος(3)-Στραβοντεκολτέ-Νονά-Φωτιά-Σχοινιάς-Save the date-Θερινό-Αλμυρίχι-Λεωνίδιο-Αισχύλεια-Μιχάλης-Μπάρμπερ σοπ-Μανταλάκια-Στέος-Σέλα-Στρατσιατέλα-Σφραγίδα-ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ-(Ο)Γάμος(4)-Γαμπρός-Dixit-Mondeo-Next day-Στραγάλι-Ράμματα-Ζουκουνάκι-Χειροτέχνικα-Τρίκαλα Κορινθίας-Τραχανάς-Εφορία-Μάζωξη-Wine for wasted youth-Χάρτες-Χολμς-Ευγενίτσας-Alto-Βρουμ Βρουμ-Psycho-Roadtrip-Fog-3 Countries-3.636km-Κασκαβάλ πανέ.

Πίστη

Εδώ που φτάσαμε, σε ότι πιστεύει ο καθένας..

Mια στιγμή

'' Tο ένα λεπτό ήμουν ένα αγόρι που έκανε κοπάνα από το σχολείο και το επόμενο ένας γέρος που περιμένει να πεθάνει μέσα σε μία τσίγκινη παράγκα. Το νου σου. Μπα, χαραμίζω τα λόγια μου. Μην έχεις το νου σου, Κι εμένα με είχαν προειδοποιήσει αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Νομίζω άλλωστε πως δεν είναι δυνατόν να ζήσει ένας απλός άνθρωπος απολαμβάνοντας ως το μεδούλι το κάθε λεπτό της ζωής του. Δεν είναι στη φύση μας. Η ίδια η ζωή μας φέρνει διαρκώς στο δρόμο μας όσα μπορούμε να αντέξουμε. Πού να βρούμε χώρο για να τα αποθηκεύσουμε κιόλας όλα στην πορεία; Κανείς δεν έχει τόσο μεγάλο κεφάλι που να χωράει όλες αυτές τις βλακείες. Είναι σαν να περνάμε τη ζωή μας ολόκληρη μέσα στην αίθουσα αναμονής ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Πίνοντας άπειρα φλιτζάνια καφέ, παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, περιφέροντας αναμεταξύ μας την ίδια εφημερίδα, κάνοντας οτιδήποτε για να περάσει η ώρα, ενώ απέξω τα πλήθη περνοδιαβαίνουν σε στίφη, όμορφες κοπέλες και έξυπνοι άντρες, ήρωες και επιστήμονες και ιδιοφυΐες  και απλοί, καθημερινοί, καλόκαρδοι άνθρωποι κατά χιλιάδες. Δεν τους γνωρίζουμε ποτέ, δεν τους μιλάμε ποτέ, δεν ακούμε ποτέ τις ιστορίες τους. Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής, με τους ίδιους ανθρώπους και την ίδια εφημερίδα, περιμένοντας να χτυπήσει το καμπανάκι, έτσι ώστε, ίσως καμιά δεκαριά φορές στη ζωή μας, να τρέξουμε τουλάχιστον στην αποβάθρα και να δούμε το τρένο να έρχεται, να ζήσουμε επιτέλους κάτι που θα σημαδέψει τη μνήμη μας, προτού ξαναγυρίσουμε στην αίθουσα αναμονής.''

Andrew Nicoll
Ένας τσιρκολάνος, μία καμήλα και 4.000.000 ερωτήσεις.

Kαλύτερος άνθρωπος

Νονά

''Τελευταία φορά που είδα τη νονά μου η Γιουβέντους έπαιζε μπροστά με Ραβανέλι-Βιάλι''

Νομίζω πως αυτό το tweet είναι ένας αστείος τρόπος για να περιγράψω το πόσο καιρό είχα

 να δω τη νονά μου. Την ξαναείδα προχτές, στο ίδιο σπίτι με τότε, πριν από 16 χρόνια.

Είχαμε και οι δύο αυτή την ηλίθια έκφραση στα πρόσωπα μας, μεταξύ σοβαρού και αστείου κατηγορούσαμε ο ένας τον άλλο γι' αυτά τα 16 ολόκληρα χρόνια χωρίς επικοινωνία. Και ναι ρε φίλε, αν εξαιρέσεις ένα δικό μου τηλεφώνημα το 2002 από την Καλαμάτα, δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ. Ούτε καν σε γιορτές και γενέθλια.

Δεν θέλω να μιλήσω άλλο για το τι έκανε ο καθένας αυτά τα 16 χρόνια, το μόνο που θέλω να πω είναι πως όταν σου δίνεται η ευκαιρία να βαφτίσεις ένα παιδί είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι κάτι σαν ευλογία, είσαι τυχερός ρε παιδί μου πως το λένε. Κι εσύ πρέπει να το θες πολύ, να μην το δεις σαν υποχρέωση, γιατί αν το δεις σαν υποχρέωση τότε γάμησε τα.

Στέκι

Στο μαγαζί που βγαίνω έχει στο ταβάνι φωτιστικά γραφείου καρφωμένα ανάποδα.
Έχει μια χάρτινη κατασκευή στραβά βαλμένη και λίγο παραδίπλα, ακριβώς στο κέντρο 

 κρέμεται ένας πολυέλαιος -πιο κιτς πεθαίνεις-

Κάθομαι πάντα στη γωνία του μπάρ με την ομορφότερη παρέα και μερικές φορές ρίχνω κλεφτές ματιές στην παλιά τηλεόραση σαλονιού που έχω απέναντι μου, ξέρεις τώρα, αυτές τις τεράστιες καφέ τηλεοράσεις με το σεμεδάκι επάνω που όσο σκονισμένες κι αν ήταν, πάντα κάτω από το σεμεδάκι ήταν πεντακάθαρες.

Παίζει πάντα CNN, για άγνωστο λόγο.

Ακριβώς από κάτω έχει έναν μαυροπίνακα με το Κυριακάτικο μπράντς (που ποτέ δεν έχω καταφέρει να δώσω το παρών)

Στο μπαρ σερβίρει ο Θωμάς-κολλητός πλέον-στιγματισμένος με διάφορα σχέδια από μελάνι στο δέρμα του, άρρωστος γάβρος, μελλοντικός ιδιοκτήτης ταξί (αλήθεια τώρα, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιό από τα δύο είναι πιό σιχαμένο) και μας πασάρει νεγκρόνια σε βίντατζ ποτήρια.

Πίσω του, έχει για ντεκόρ ένα τεράστιο χαλί κρεμασμένο στον τοίχο, που επάνω του έχουν ζωγραφίσει μία ξαπλωμένη κοπέλα, ενώ είναι κομμένο έτσι ωστέ να χωράει ακριβώς στον ορθογώνιο σχηματισμό από ντέξιον που χρησιμεύουν ως μπαρ.Τα πλαινά ντέξιον έχουν πλεγμένο ένα φωτιστικό με άπειρα κόκκινα τριαντάφυλλα που σε οποιαδήποτε άλλη θέση θα ήταν κιτς του κερατά αλλα εκεί είναι όμορφα, βασικά κι εκεί κιτς είναι αλλά..

ΒΑΣΙΚΑ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΑΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΙΤΣ.

Αnyway, απέναντι μου, δίπλα από την τηλεόραση, έχει ένα κλουβί και ακριβώς απ'έξω έχει μία πέρδικα που άργησα βασικά να καταλάβω οτι είναι πέρδικα αλλά ρώτησα και έμαθα. Αυτό που δεν έμαθα είναι τι διάολο κάνει η πέρδικα εκεί πάνω αλλά φοβόμουν να ρωτήσω ξανά γιατί είμαι σίγουρος οτι κάποια μεγάλη ιστορία κρύβεται πίσω από το συγκεκριμένο πτηνό.

Από κάτω της είναι η πόρτα της κουζίνας η οποία φυσικά και δεν έχει πόρτα.Ευτυχώς όμως αντί για το σιχαμένο διαχωριστικό πόρτας που έχει ο Μ. στο τροχόσπιτο και με ανατριχιάζει έχουν βάλει πλαστική ταινία σαν αυτή που βάζουν οι εργάτες στο δρομο σε περίπτωση που έχουν φτιάξει κάτι και δεν πρέπει να περάσεις από εκεί.Έχει αρκετές τέτοιες πλαστικές λωρίδες και είναι σαν κουρτίνα, αλλά να μην σας ζαλίζω με αυτά γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είχα σκοπό ποτέ να μπώ στην κουζίνα, εκτός αν καμιά μέρα είμαι τέρμα σουρωμένος και αντί για την τουαλέτα μπώ εκεί.

Δίπλα μου έχω κρεμασμένο ένα στόχο μεγάλο και χιλιοτρυπημένο αλλά χωρίς βελάκια και μου θυμίζει τον στόχο που μου είχε φέρει ο Ν. και παίζαμε μικροί με τον αδερφό μου μέχρι που τον πετάξαμε γιατί όπου τον βάζαμε είχαμε χιλιοτρυπήσει (new favourite word?) την επιφάνεια τριγύρω του. Καμία σχέση δηλαδή με τον στόχο που έφερε ο Θ. με τα μαγνητικά βελάκια και αφού είδε και αποείδε που δεν έπαιζα τον χάρισε αβίαστα σε ένα τρίχρονο.

Επίσης το μαγαζί διαθέτει πολλά μικρά μάτια (για το κακό το μάτι) και ένα λουλουδένιο στεφάνι, σαν αυτό που σου βάζουν στο λαιμό ημίγυμνες νεανίδες όταν πας στη Χαβάη (δεν έχω πάει, το έχω δει στις ταινίες) και μου θυμίζουν τον κολλητό μου τον Λ. από το δημοτικό που είναι στη Χαβάη και περνάει μπόμπα και όποτε μιλάμε μου λέει ''Αλόχα μωρή μπόχα''.

Τώρα που το σκέφτομαι έχουμε να μιλήσουμε 2-3 χρόνια, όσο καιρό βγαινω σ'αυτό το μαγαζί.