Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

536



Το 536 είναι κάτι παραπάνω από ένας αριθμός.
Το 536 είναι μια παρέα, μια φιλία, μια οικογένεια.
Με τα γέλια της, τα αστεία, τα πειράγματα, τις ιστορίες,
τους τσακωμούς, τις σοβαρές συζητήσεις, τα σχέδια,
το μέλλον, όλα.

Κάπως έτσι το φαντάζομαι. Κάτι όμορφο.

Είναι κάτι που δεν έχεις εσύ, είναι κάτι που πέρασε και 
δεν ακούμπησε, για διάφορους λόγους.

Όπως λέει και ο Βροχοποιός σε ένα ποστάκι του

''Πρέπει να φοβάσαι τις μέρες χωρίς σκοπό, τις νύχτες

χωρίς δύναμη, τους ανθρώπους που δεν θα σε ένοιαζε αν

πέρναγαν μήνες χωρίς να τους ξαναδείς''


Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι
των ανθρώπων που παγώνουνε
πάνω απ’ τις σκεπές,
Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές
αυτούς τους δρόμους
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές,
που γεμίζουνε τη θάλασσα της φρίκης,
που βουτάει αυτός ο δύτης μοναχός
Πριν τελειώσει η ανάσα του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται..


Τώρα πια, δεν υπάρχει κανένας.

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Δεκατριο






Λουξέλ-Χαλκίδα-Πόμολο-Χάρι Πότερ-Οάκα-Υπερχρεωμένα-Αττικό Πάρκο-Lake-Λάρισα-Painter-Ντέξιον-Theremin-Γάμος(1)-Χόξτον-Κάπαρη-Ναύπλιο-Πουταναριό-Dude-Μπαλάφας-Ικέα second hand-Παυλίδης-Κλουβί-Κηπουρός-Φυσητήρας-Gagarin-Ανάβυσσος-Κλεψύδρα-Σοφερίνος-Φοινικούντα-Yes i do-Γάμος(2)-Βέροια-Γάμος(3)-Στραβοντεκολτέ-Νονά-Φωτιά-Σχοινιάς-Save the date-Θερινό-Αλμυρίχι-Λεωνίδιο-Αισχύλεια-Μιχάλης-Μπάρμπερ σοπ-Μανταλάκια-Στέος-Σέλα-Στρατσιατέλα-Σφραγίδα-ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ-(Ο)Γάμος(4)-Γαμπρός-Dixit-Mondeo-Next day-Στραγάλι-Ράμματα-Ζουκουνάκι-Χειροτέχνικα-Τρίκαλα Κορινθίας-Τραχανάς-Εφορία-Μάζωξη-Wine for wasted youth-Χάρτες-Χολμς-Ευγενίτσας-Alto-Βρουμ Βρουμ-Psycho-Roadtrip-Fog-3 Countries-3.636km-Κασκαβάλ πανέ.

Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2013

Mια στιγμή







'' Tο ένα λεπτό ήμουν ένα αγόρι που έκανε κοπάνα από το σχολείο και το επόμενο ένας γέρος που περιμένει να πεθάνει μέσα σε μία τσίγκινη παράγκα. Το νου σου. Μπα, χαραμίζω τα λόγια μου. Μην έχεις το νου σου, Κι εμένα με είχαν προειδοποιήσει αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Νομίζω άλλωστε πως δεν είναι δυνατόν να ζήσει ένας απλός άνθρωπος απολαμβάνοντας ως το μεδούλι το κάθε λεπτό της ζωής του. Δεν είναι στη φύση μας. Η ίδια η ζωή μας φέρνει διαρκώς στο δρόμο μας όσα μπορούμε να αντέξουμε. Πού να βρούμε χώρο για να τα αποθηκεύσουμε κιόλας όλα στην πορεία; Κανείς δεν έχει τόσο μεγάλο κεφάλι που να χωράει όλες αυτές τις βλακείες. Είναι σαν να περνάμε τη ζωή μας ολόκληρη μέσα στην αίθουσα αναμονής ενός σιδηροδρομικού σταθμού. Πίνοντας άπειρα φλιτζάνια καφέ, παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, περιφέροντας αναμεταξύ μας την ίδια εφημερίδα, κάνοντας οτιδήποτε για να περάσει η ώρα, ενώ απέξω τα πλήθη περνοδιαβαίνουν σε στίφη, όμορφες κοπέλες και έξυπνοι άντρες, ήρωες και επιστήμονες και ιδιοφυΐες  και απλοί, καθημερινοί, καλόκαρδοι άνθρωποι κατά χιλιάδες. Δεν τους γνωρίζουμε ποτέ, δεν τους μιλάμε ποτέ, δεν ακούμε ποτέ τις ιστορίες τους. Καθόμαστε στην αίθουσα αναμονής, με τους ίδιους ανθρώπους και την ίδια εφημερίδα, περιμένοντας να χτυπήσει το καμπανάκι, έτσι ώστε, ίσως καμιά δεκαριά φορές στη ζωή μας, να τρέξουμε τουλάχιστον στην αποβάθρα και να δούμε το τρένο να έρχεται, να ζήσουμε επιτέλους κάτι που θα σημαδέψει τη μνήμη μας, προτού ξαναγυρίσουμε στην αίθουσα αναμονής.''

Andrew Nicoll
Ένας τσιρκολάνος, μία καμήλα και 4.000.000 ερωτήσεις.

Πέμπτη 8 Αυγούστου 2013

Νονά







''Τελευταία φορά που είδα τη νονά μου η Γιουβέντους έπαιζε μπροστά με Ραβανέλι-Βιάλι''

Νομίζω πως αυτό το tweet είναι ένας αστείος τρόπος για να περιγράψω το πόσο καιρό είχα
 να δω τη νονά μου. Την ξαναείδα προχτές, στο ίδιο σπίτι με τότε, πριν από 16 χρόνια.

Είχαμε και οι δύο αυτή την ηλίθια έκφραση στα πρόσωπα μας, μεταξύ σοβαρού και αστείου κατηγορούσαμε ο ένας τον άλλο γι' αυτά τα 16 ολόκληρα χρόνια χωρίς επικοινωνία. Και ναι ρε φίλε, αν εξαιρέσεις ένα δικό μου τηλεφώνημα το 2002 από την Καλαμάτα, δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ. Ούτε καν σε γιορτές και γενέθλια.

Δεν θέλω να μιλήσω άλλο για το τι έκανε ο καθένας αυτά τα 16 χρόνια, το μόνο που θέλω να πω είναι πως όταν σου δίνεται η ευκαιρία να βαφτίσεις ένα παιδί είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι κάτι σαν ευλογία, είσαι τυχερός ρε παιδί μου πως το λένε. Κι εσύ πρέπει να το θες πολύ, να μην το δεις σαν υποχρέωση, γιατί αν το δεις σαν υποχρέωση τότε γάμησε τα.

Τρίτη 30 Ιουλίου 2013

Στέκι







Στο μαγαζί που βγαίνω έχει στο ταβάνι φωτιστικά γραφείου καρφωμένα ανάποδα.
Έχει μια χάρτινη κατασκευή στραβά βαλμένη και λίγο παραδίπλα, ακριβώς στο κέντρο 
 κρέμεται ένας πολυέλαιος -πιο κιτς πεθαίνεις-

Κάθομαι πάντα στη γωνία του μπάρ με την ομορφότερη παρέα και μερικές φορές ρίχνω κλεφτές ματιές στην παλιά τηλεόραση σαλονιού που έχω απέναντι μου, ξέρεις τώρα, αυτές τις τεράστιες καφέ τηλεοράσεις με το σεμεδάκι επάνω που όσο σκονισμένες κι αν ήταν, πάντα κάτω από το σεμεδάκι ήταν πεντακάθαρες.

Παίζει πάντα CNN, για άγνωστο λόγο.

Ακριβώς από κάτω έχει έναν μαυροπίνακα με το Κυριακάτικο μπράντς (που ποτέ δεν έχω καταφέρει να δώσω το παρών)

Στο μπαρ σερβίρει ο Θωμάς-κολλητός πλέον-στιγματισμένος με διάφορα σχέδια από μελάνι στο δέρμα του, άρρωστος γάβρος, μελλοντικός ιδιοκτήτης ταξί (αλήθεια τώρα, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιό από τα δύο είναι πιό σιχαμένο) και μας πασάρει νεγκρόνια σε βίντατζ ποτήρια.

Πίσω του, έχει για ντεκόρ ένα τεράστιο χαλί κρεμασμένο στον τοίχο, που επάνω του έχουν ζωγραφίσει μία ξαπλωμένη κοπέλα, ενώ είναι κομμένο έτσι ωστέ να χωράει ακριβώς στον ορθογώνιο σχηματισμό από ντέξιον που χρησιμεύουν ως μπαρ.Τα πλαινά ντέξιον έχουν πλεγμένο ένα φωτιστικό με άπειρα κόκκινα τριαντάφυλλα που σε οποιαδήποτε άλλη θέση θα ήταν κιτς του κερατά αλλα εκεί είναι όμορφα, βασικά κι εκεί κιτς είναι αλλά..
ΒΑΣΙΚΑ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΑΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΙΤΣ.

Αnyway, απέναντι μου, δίπλα από την τηλεόραση, έχει ένα κλουβί και ακριβώς απ'έξω έχει μία πέρδικα που άργησα βασικά να καταλάβω οτι είναι πέρδικα αλλά ρώτησα και έμαθα. Αυτό που δεν έμαθα είναι τι διάολο κάνει η πέρδικα εκεί πάνω αλλά φοβόμουν να ρωτήσω ξανά γιατί είμαι σίγουρος οτι κάποια μεγάλη ιστορία κρύβεται πίσω από το συγκεκριμένο πτηνό.

Από κάτω της είναι η πόρτα της κουζίνας η οποία φυσικά και δεν έχει πόρτα.Ευτυχώς όμως αντί για το σιχαμένο διαχωριστικό πόρτας που έχει ο Μ. στο τροχόσπιτο και με ανατριχιάζει έχουν βάλει πλαστική ταινία σαν αυτή που βάζουν οι εργάτες στο δρομο σε περίπτωση που έχουν φτιάξει κάτι και δεν πρέπει να περάσεις από εκεί.Έχει αρκετές τέτοιες πλαστικές λωρίδες και είναι σαν κουρτίνα, αλλά να μην σας ζαλίζω με αυτά γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είχα σκοπό ποτέ να μπώ στην κουζίνα, εκτός αν καμιά μέρα είμαι τέρμα σουρωμένος και αντί για την τουαλέτα μπώ εκεί.

Δίπλα μου έχω κρεμασμένο ένα στόχο μεγάλο και χιλιοτρυπημένο αλλά χωρίς βελάκια και μου θυμίζει τον στόχο που μου είχε φέρει ο Ν. και παίζαμε μικροί με τον αδερφό μου μέχρι που τον πετάξαμε γιατί όπου τον βάζαμε είχαμε χιλιοτρυπήσει (new favourite word?) την επιφάνεια τριγύρω του. Καμία σχέση δηλαδή με τον στόχο που έφερε ο Θ. με τα μαγνητικά βελάκια και αφού είδε και αποείδε που δεν έπαιζα τον χάρισε αβίαστα σε ένα τρίχρονο.

Επίσης το μαγαζί διαθέτει πολλά μικρά μάτια (για το κακό το μάτι) και ένα λουλουδένιο στεφάνι, σαν αυτό που σου βάζουν στο λαιμό ημίγυμνες νεανίδες όταν πας στη Χαβάη (δεν έχω πάει, το έχω δει στις ταινίες) και μου θυμίζουν τον κολλητό μου τον Λ. από το δημοτικό που είναι στη Χαβάη και περνάει μπόμπα και όποτε μιλάμε μου λέει ''Αλόχα μωρή μπόχα''.

Τώρα που το σκέφτομαι έχουμε να μιλήσουμε 2-3 χρόνια, όσο καιρό βγαινω σ'αυτό το μαγαζί.