Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2013

Αδιανόητο




 Δεν μπορώ να καταλάβω κάποιες αντιδράσεις,το ξέρω πως ο κόσμος
ξεχνάει εύκολα,ο κόσμος,όχι οι φίλοι σου.
Δεν μπορώ να δεχτώ οτι ξεχνάει το παρελθόν σου ένας άνθρωπος που
έχετε ζήσει τόσα πράγματα μαζί,ένας άνθρωπος που σε είδε στα
εύκολα σε είδε και στα δύσκολα.Έχεις κάνει χίλιες δυό δουλειές
του ποδαριού,έχεις φάει τα σκατά σου και στα καλύτερα σου με τον τρόπο
του είναι σαν να σου λέει ''σιγά ρε μαλάκα που έχεις και ανάγκη''  
                                 
    ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ

Τόσα χρόνια είχαμε μια αντίστοιχη αντιμετώπιση με εξίσου αρνητικά
αποτελέσματα από τον σταρχιδιστή-παρτάκια κολλήτο και τώρα έχουμε
αυτό.
 Δηλαδή τι ρε φίλε? Τα έκλεψα? Στα χρώσταγα? Σου στέρησα το φαγητό?
Μου τα χάρισαν? ΤΙ?
Δεν μπορώ να καταλάβω πραγματικά..
Φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε να πούμε παραέξω ποιοί είμαστε
και τι κάνουμε.
Ποτέ,τίποτα δεν ήταν εύκολο. Δεν τα βρήκαμε έτοιμα ούτε μας ήρθαν από
τον ουρανό.
                                                                                                                                                        
Απλά είχαμε ανάγκη κι αν κάποιες φορές ντραπήκαμε,σκύψαμε το κεφάλι
και συνεχίσαμε,γιατί έτσι μάθαμε από παιδιά..

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

Tα εκτός έδρας




''Να προσέχεις τα εκτός έδρας'' μου είχε πει πριν πολλά χρόνια κάποιος..
δεν μου είπε μόνο αυτό
''Να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις όσους κινδύνους σου επιφυλάσσουν''
''Να είσαι εσύ, να είσαι απλός, να δίνεις και να παίρνεις,
 να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις πίσω,
 ότι και να κάνεις να είσαι εσύ εντάξει με τον εαυτό σου..
και όλα θα έρθουν..''

Δεν έδωσα μεγάλη σημασία,
 δεν ήμουν πρόθυμος εκείνη τη στιγμή να πάρω στα σοβαρά εκείνα τα λόγια,
 μπόρεί να έφταιγε που μου χάλασε το απογευματινό μου παιχνίδι
 για  να τον βοηθήσω σε κάτι που στην τελική 
από τη βαρεμάρα μου αποδείχθηκα τελείως άχρηστος,
 ίσως έφταιγε η ζαλάδα της διαδρομής σε συνδυασμό με την αφόρητη ζέστη,
δεν ξέρω τι έφταιγε..

Και ερχόμαστε 15 χρόνια μετά,
 λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα σε μια τελείως άσχετη στιγμή 
να έρχονται στο μυαλό μου αυτά τα λόγια και να σκέφτομαι..
πόσο δίκιο είχε?

Ίσως αν έδειχνα λίγο πιο πρόθυμος εκείνο το απόγευμα
 να μου είχε πει κι άλλα,
πράγματα αληθινά,
 πράγματα που θα έβρισκα μπρόστα μου..

 

Υγ. Τελευταία φορά σε είδα σε ένα κρεβάτι με λευκά σεντόνια,
 είμαι σίγουρος οτι κατάλαβες αυτά που σου είπα,
 το είδα στα μάτια σου..

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

Nα σου πω μια ιστορία







                                               ..με δέκα ΕΓΩ και δύο εσύ..



 

ΕΓΩ  ήρθα.

ΕΓΩ  τα άρχισα όλα.

ΕΓΩ  βρήκα τρόπο να μπω.

ΕΓΩ  ενθουσιάστηκα.

ΕΓΩ  προσπάθησα.

ΕΓΩ  αγχώθηκα.

ΕΓΩ  χρεώθηκα.

ΕΓΩ  έμεινα πίσω.

ΕΓΩ  κουράστηκα.

ΕΓΩ  ΕΠΕΣΑ.


Κι εσύ, εσύ τι έκανες για όλα αυτά?

Παρασκευή 25 Μαΐου 2012

The Truman show



Θυμάμαι εκείνο το σπίτι που διασχίζαμε το πάρκο για να πάμε,
 δεν ηταν τόσο άσχημο,
 είχε και την τζαμαρία στο καθιστικό,
 σαν ένα μικρό πάνελ.
 Θα βάζαμε ένα περίεργο τραπέζι και θα κάναμε συζητήσεις, τι συζητήσεις?
 Ε, δεν ξέρω, κάτι θα βρίσκαμε.
Θα καθόμασταν που λες στο περίεργο τραπέζι,
 τι κι αν ήταν ισόγειο, δεν πειράζει.
 Θα περνούσαν  απ'έξω κάθε λογής άνθρωποι,
 παππούδες και γιαγιάδες στον καθιερωμένο απογευματινό τους περίπατο,
 παιδάκια με μπάλες και τα ποδήλατα τους που πήγαιναν να παίξουν στο πάρκο,
 ζευγαράκια αγκαλιασμένα σα να μην υπάρχει αύριο,
 σκεπτικοί κύριοι με τα χέρια στις τσέπες,
 ανησυχες νοικοκυρές με φόρμες, ρουζ και κοκκινο κραγιον,
συνδυασμος αταίριαστος για τη λίστα του σούπερ μάρκετ που κρατούσαν στα χέρια.
Όλοι τους θα κοντοστέκονταν καθώς περνούσαν από μπροστά μας,
 θα μας κοιτούσαν, εμάς και το περίεργο τραπέζι.
 Ένα μικρο Τρούμαν σόου.
Που ξέρεις, μπορεί να ντυνόμασταν κι εμείς με περίεργα ρούχα καμιά φορά,
 έτσι για το γούστο.

Τώρα που το σκέφτομαι λίγο καλύτερα όμως, το υπόλοιπο σπίτι ήταν άσχημο,
 άσε που ο προηγούμενος ενοικιαστής είχε γάτα
 και ξέρεις οτι σιχαίνομαι τις γάτες.
  Δεν το ήξερες? Πολλά δεν ήξερες.
Τελικά μονο η τζαμαρία στο καθιστικό άξιζε..